Misschien wat vreemd om ook in dit forum-onderdeel het kerstgeluid te laten horen, maar ik doe dat niet vanwege het kerstgeluid maar omdat ik zo onder de indruk ben van de manier van spelen. Het gaat om een opname die ik vond op het Yamaha Personal Keyboard Owner Forum. Luister eens naar Chris Bell met zijn Tyros-2 interpretatie van "O holy night". Let op het beheerste aanzwellen (crescendo) en weer terugnemen (diminuendo) van het geluid waardoor het stuk spanning krijgt. Paul doet dat ook heel mooi in zijn versie van "Little town of Bethlehem"

Soms hoor je -ook op dit forum- dat men er bijvoorbeeld een strings-voice of een brass-voice "in gooit" en dan vervolgens speelt alsof het een solo-instrument is. Dat kan niet; een pianist of een trompettist kan wel een voorslag of een tremolo maken, maar dat wordt vrij ongeloofwaardig als je dat een orkestgroep als de strijkers of de blazers laat doen.

Chris Bell speelt met zijn voices alsof het een echt orkest is. Soms lijkt het ook alsof hij het tempo even iets terugneemt, maar dat is ook maar schijn; hij bereikt dat door een geraffineerd iets te lang aan houden van een toon. En zijn kleurkeuze (onder andere een Engelse hoorn tegenover een altfluit) vind ik persoonlijk ook heel geslaagd.

Natuurlijk, niet iedereen zal van dit genre houden en van het op een deze manier gebruiken van een keyboard. Ik wel. En als ik dit hoor dan denk ik "Ik heb nog een lange weg te gaan".....

BartSr

Hoi Bart,

Meesterlijk stukje wat hier laat horen van Chris Bell ! Wow . . .
En prima op zijn plek hier om inderdaad eens evens stil te staan bij het bevorderen van expressie/gevoel aan onze muziekstukken.

Uiteraard zul je gebruik moeten maken van de aanslaggevoeligheid van je keyboard.
Zelf kan ik ook niet zonder sustainpedaal.
Daarmee kun je 'aanzwellende' noten eerder afbreken zonder dat ze hinderlijk ineens stoppen, maar mooi nog even langzaam uitdempen terwijl je alweer bezig bent met de volgende.
Hoe langzamer een melodielijn, hoe meer je hier mee kunt.

En helemaal terecht merkt Bart op, dat de onbeperkte mogelijkheden van onze keyboards het mogelijk maken om instrumenten 'kunstjes' te laten uithalen die eigenlijk helemaal niet kunnen.
Zo kan een trompet geen akkoorden spelen, een accordeon niet 'sliden' en zal iedere blazer af en toe ook eens adem halen
Ook zul je je moeten afvragen bij het bespelen van een bepaalde voice of de gespeelde noten wel in het normale bereik liggen van het betreffende instrument.

Natuurlijk - en dat is ook wel aardig - staat het een ieder vrij om zijn muziek te spelen zoals hij/zij dat zelf het mooiste vind. Maar persoonlijk kan ik het waarderen als er (ondanks de mogelijkheden van het keyboard) in de uitvoering van een stuk rekening wordt gehouden met de uitvoerbaarheid op het echte instrument.
Zelf wil ik nog wel eens 'doorslaan' bij het gebruik van een gitaar voice. Heb de neiging om daar op een piano-achtige manier op te spelen. Maar . . . . zoals met alles . . . oefening baart kunst !


gr. Paul

hoi bart

het is heel mooi en knap

en inderdaad we moeten nog veel leren

maar we gaan gewoon verder

gr.tresa

Hoi Bart.....

Helemaal gelijk. Onze "truckendoos" nodigt soms uit tot vreemde
uitspattingen van bepaalde instrumenten. Maar al doende leert men
en vooral wanneer er af en toe op wordt gewezen zoals in dit geval
door een gewaardeerd forumlid.

Dank en groetjes
Ernie